LB: Arrest Hoge Raad inzake goedkeurend corona-beleid voor reiskostenvergoedingen.

In dit nieuwsbericht informeren wij u over het arrest van de Hoge Raad van 23 januari 2026, nr, 24/02364, inzake goedkeurend corona-beleid voor reiskostenvergoedingen.

De Hoge Raad bevestigt de uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 23 april 2024, nr. 23/484 dat goedkeurend corona-beleid alleen geldt voor reiskostenvergoedingen die zijn toegekend vóór 13 maart 2020, hoewel de goedkeuring die afbakening niet met zoveel woorden kent.

Achtergrond  

De Staatssecretaris van Financiën heeft in verband met de coronacrisis een aantal goedkeuringen afgegeven inzake verschillende belastingen. Een van die goedkeuringen heeft betrekking op de belastingvrije vaste reiskostenvergoeding. De Staatssecretaris van Financiën vindt het vanwege de bijzondere omstandigheden ongewenst dat werkgevers deze vaste reiskostenvergoeding door verandering in het reispatroon moeten aanpassen of geheel of gedeeltelijk tot het loon moeten rekenen. 

De Staatssecretaris van Financiën keurt in het Besluit noodmaatregelen coronacrisis, van 14 april 2020, Stcrt. 2020, 22293, (Besluit noodmaatregelen coronacrisis) goed dat een wijziging in het reispatroon van de werknemer geen gevolgen heeft voor de vaste reiskostenvergoeding. Het besluit had terugwerkende kracht tot 12 maart 2020. In een vervolgbesluit van 16 juni 2020, nr. 2020-12560, Strct. 2020, 33211, is vermeld dat bij een cafetariasysteem de keuze van de werknemer moet zijn gemaakt vóór of op 12 maart 2020.

Feiten

De procedure betreft een gemeente. De gemeente heeft medewerkers de mogelijkheid geboden om via het individueel keuzebudget (IKB) om een (aanvullende) (vaste) reiskostenvergoeding te verkrijgen. De medewerker moet aangeven dat hij IKB-budget wil inzetten voor de reiskostenvergoeding. De medewerker maakt de keus door iedere maand een vinkje aan te zetten in het digitale personeelssysteem.

In geschil is de vraag of de goedkeuring ook geldt voor de medewerkers die niet voor 13 maart 2020 via het digitale personeelssysteem hebben aangegeven het IKB in te willen zetten voor een vaste reiskostenvergoeding. 

Standpunten 

De gemeente neemt het standpunt in dat de goedkeuring ook geldt voor de medewerkers die na 13 maart 2020 de keus hebben gemaakt. Het IKB is op zichzelf een onvoorwaardelijk recht en dat recht bestond al voor 12 maart 2020. De keuze voor het doel (reiskostenvergoeding) is slechts een invulling van dit onvoorwaardelijke recht. Het besluit d.d. 14 april 2020 kent geen beperking in de tijd. In het besluit d.d. 16 juni 2020 is een beperking opgenomen.  De Staatssecretaris van Financiën neemt het standpunt in dat de goedkeuring alleen geldt voor reeds lopende vaste reiskostenvergoedingen. 

Rechtspraak 

De Hoge Raad bevestigt de uitspraak van het Gerechtshof Amsterdam van 23 april 2024, nr. 23/484, dat goedkeurend corona-beleid alleen geldt voor reiskostenvergoedingen die zijn toegekend vóór 13 maart 2020, hoewel de goedkeuring die afbakening niet met zoveel woorden kent. In het opschrift van onderdeel 4.2 van het Besluit van 14 april 2020, wordt vermeld “Ongewijzigd doorlopen vaste reiskostenvergoeding”. Ook heeft het Hof terecht betekenis toegekend aan de strekking van deze goedkeuring. Die strekking houdt in dat een tegemoetkoming wordt verleend om te voorkomen dat een werkgever een vaste reiskostenvergoeding moet aanpassen of geheel of gedeeltelijk tot het loon moet rekenen vanwege een verandering van het reispatroon van werknemers als gevolg van maatregelen rondom de coronacrisis. Een dergelijke noodzaak tot aanpassing kan zich alleen voordoen indien het recht op de reiskostenvergoeding reeds is toegekend op het moment waarop de hier bedoelde coronamaatregelen van kracht werden (op 13 maart 2020). Deze beperkte uitleg is verenigbaar met de bewoordingen van de goedkeuring, waarin staat “dat de werkgever (...) mag blijven uitgaan van de aangenomen feiten waar de vergoeding op gebaseerd is.”

Ter zake van het IKB oordeelt de Hoge Raad dat het Gerechtshof terecht heeft geoordeeld dat het recht op een vaste reiskostenvergoeding op grond van het bepaalde in artikel 4, lid 1, van de Cao afhankelijk is van een keuze van een werknemer. Door het plaatsen van een vinkje in het digitale personeelssysteem is een onvoorwaardelijk recht op een reiskostenvergoeding ontstaan. 

Gemeentelijke praktijk 

 

Documenten en publicaties

• Arrest Hoge Raad d.d. 23 januari 2026, nr, 24/02364. Klik hier
• Arrest Hoge Raad d.d. 23 januari 2026, nr. 24/02365. Klik hier

Dit bericht is opgesteld door de redactie van Taxnavigator/eindredactie mr. dr. J.J.P. (Joep) Swinkels. Voor meer informatie: info@taxnavigator.nl. © Copyright Taxnavigator BV/Nestor Business Media BV/Nestor Media Groep. Ter zake van onze fiscale dienstverlening en berichtgeving gelden algemene voorwaarden en hetgeen wordt vermeld in de colofon.

---

Deel dit bericht: